کوچه ی بی شماره

کاش نوشتنم خوب بود خیلی دلم میخواست یه کتاب بنویسم درباره همسایه هامون .همسایه هایی پر از داستان ها و اتفاق های خاص و شنیدنی .ماجراهایی که شاید مثل فیلم ابد و یک روز برای هر کسی قابل باور نباشه و همه با خوندن کتاب بگن" نویسنده در نوشتن کتاب سیاه نمایی محض رو رواج داده" ... اما اینجا تو وبلاگ کوچه کلمه ی ما ،آدم هایی از پنهان ترین لایه های جامعه وجود داره که بدور از کمترین هیجانی غرق در سخت ترین روزمرگی ها هستند و هیچ کسی نیست داستان اونها رو بنویسه..اسم کتابم رو هم میزاشتم" وبلاگ کوچه کلمه ی بی وبلاگ شماره کلمه "

+ وبلاگ کوچه کلمه ی ما وبلاگ شماره کلمه نداره :)